Een wijze uit het Oosten..
30 mrt 2012 Geef een reactie
Dit is een loflied voor een vriendin. Bernadette Nijhuis. Die ook coach is, of zoals zij zegt, “gewoon”paardrijles geeft…
Bij een paard is geest en lichaam één.
Wat hij laat zien in zijn beweging en gedrag, is precies zoals hij zich voelt.
Wij zijn die eenheid kwijtgeraakt.
Daar ben ik me er weer terdege van bewust, nu mijn diepste harte wens is vervuld en zelf voor het eerst in mijn leven een paard heb . Een paard dat mijn ziel raakte door een kleine foto op internet en mij niet meer losliet.
Een paard dat me voor uitdagingen plaatst waar ik toen niet bij stilstond toen ik hem kocht, ik schreef er al eerder over, maar waar alle paarden deskundigen me wel voor waarschuwden… Je eerste paard, en dan een jong paard, dat nog maar net is ingereden?
Dat merkte ik toen ik hem bij aankomst stalde op een dressuurstal , aangestuurd door een jonge ambitieuze amazone. Als onervaren paardeneigenaar had ik behoefte aan begeleiding om met dit jonge paard een start te maken. Haar pensionstal is vlakbij mijn huis, het leek een goede keuze. Degelijke kennis van paarden en hoe ermee om te gaan is er zeker aanwezig, net zoals de gedrevenheid om het beste uit paarden te halen. Maar, ik was niet voorbereid op het feit dat ambitie op het gebied van dressuur toch vaak gepaard gaat met trainingsmethodes en faciliteiten waar ik me helemaal niet thuis voel. Die me triggerden op een stuk waar ik zelf in mijn werkende bestaan afscheid van had genomen: prestatie, perfectie, druk, moeten, hard werken. Wat bij mij altijd leidt tot stress.
In mijn onzekerheid luisterde ik naar wat me daar werd aangeraden: Je móet er wel op, anders verleert ie wat hij al kan.. Als je bang bent, niet zeuren, er toch op gaan… Terwijl mijn hart trilde, deed ik wat me werd aangeraden, toch doen alsof ik het allemaal aankon, want hij was dominant, en dan moest ik aanpakken. Angst en onzekerheid hadden mij in hun greep, ik had weinig zelfvertrouwen en dat werd er bepaald niet groter op, omdat mijn paard natuurlijk haarfijn aanvoelde dat ik er eigenlijk nog niet aan toe was om hem te bereiden. We mekaar nog nauwelijks kenden..laat staan vertrouwden..
En zo overleefde ik de winter, een periode waarin”erop rijden in de binnenmanege” de enige manier was om mijn paard zijn energie te laten kwijtraken. Niet bepaald een rustige start. Toen de vorst dan ook eindelijk gestopt was, was ik doodop van de stress en de druk iedere dag iets te moéten met mijn paard, dat anders te weinig beweging kreeg.
En toen, zomaar, kwam Bernadette, als een Wijze uit het Oosten( van Nederland). Twee en een half uur reed ze om mij en mijn paard te komen bezoeken en een les te geven. Ik leerde Bernadette jaren geleden kennen toen ik een workshop organiseerde met haar als trainster. Bernadette geeft rijlessen op het gebied van centered riding, Dat staat op haar site.
Maar als er ergens een beschrijving de lading niet dekt is het wel bij haar !
Waar in de oude paardrijscholen dominantie van de ruiter tot onderwerping van een paard moet leiden, is al jaren gelukkig ook die andere weg, die uitgaat van de natuurlijke verbinding tussen twee levende wezens, mens en paard. Waarbij steeds meer mensen inzien dat paarden een gave hebben behouden die wij mensen zijn kwijtgeraakt, en waar we zo naar op zoek zijn:de eenheid tussen lichaam en geest, door zonder oordeel waar te nemen. En daar staat Bernadette voor. Je zou kunnen zeggen dat ze namens en samen met paarden eenheid bij de mensen komt herstellen. Heel eenvoudig door te vertellen wat zij waarneemt bij ons en bij het paard.
Meteen al toen ze binnenkwam voelde ik haar warme, aardse rust.
Hee, ga eens zitten, zei zij tegen mij, ontspan… ga eens dieper ademen… ,terwijl zij zelf pas was aangekomen na een lange rit van ruim 2,5 uur van haar eigen woonplaats. Door haar kwam ik eindelijk toe aan die ontspanning waar ik zo aan toe was.
Bernadette observeert je. En vertelt je zonder omweg wat ze ziet. Daardoor word je meteen bij jezelf en het hier en nu gebracht. Ze neem waar hoe je energie stroomt, of je ademhaling hoog of laag is, of je geaard bent.
Ik zat veel te hoog met mijn ademhaling, in mijn hoofd raasden gedachtes, todo-lijstjes, en niet te vergeten, was ik nog aan het bijkomen van de druk van het “te moeten” met mijn paard in de winter.
Met mijn paard in de longeerbak werd algauw het zelfde duidelijk. Dat ik niet met beide benen op de grond stond. Mijn wilde gedachten mij in bedwang hadden. Dat ik daar eerst aan moest werken. Door gewoon te voelen hoe de aarde onder mijn schoenen aanvoelt. En mijn ademhaling naar beneden te laten gaan.
In een poging mijn paard vooruit te laten gaan in de longeerbak, vertelde Bernadette bij voorbeeld dat ik de beweging van mijn arm om hem sneller te laten lopen, halverwege stopte. Ik had het niet door. Daardoor reageerde hij slecht op mijn impuls, moest ik veel meer doen om hem echt in beweging te krijgen. Pas toen ik na voorbeeld van Bernadette een vloeiende beweging van maakte, door daadwerkelijk gewoon zand te gooien, kreeg ik vanzelf de respons van mijn paard, daar waar ik daarvoor heel hard voor moest werken.
Het gaf mij niet alleen inzicht hoe ik met mijn paard omga. Het is ook iets wat ik in het dagelijkse leven wel doe.. ergens enthousiast mee beginnen, om dan halverwege ineens te stoppen… waardoor ik eigenlijk niet bereik wat ik zou willen of kunnen bereiken.
Dit voorbeeld is maar een klein stukje van wat ik die dag allemaal van haar leerde, van wat ze waarnam en mij liet zien.
Ik had die dag een coaching sessie, die ik iedereen die een eigen paard heeft aanraad, iedereen, die van paarden houdt, paardrijdt, of heeft gereden, maar ook iedereen, die graag de eenheid van geest en lichaam weer wil herstellen, iedereen die van paarden wil leren.
Wat ís nou de essentie van een les van Bernadette?
Ze is zo nuchter als wat, bescheiden. Veel woorden en gedoe zijn haar vreemd. Ze observeert gewoon, zuiver, de bewegingen van jou en die van je paard en benoemt ze. Ze neemt waar hoe je ademhaling gaat, hoe de energie door je lichaam stroomt en vertelt je dat, zonder oordeel. Waardoor je je veilig voelt, waardoor je ontspant. En dan laat ze je zien hoe je paard hierop reageert. Door dit heel pragmatisch en nuchter te doen zorgt ze ervoor dat je gedachten tot rust komen, je met haar mee gaat waarnemen. Er ontstaat rust in je hoofd. Je ontspant, wat meteen merkbaar is bij je paard. Het lijkt wel yoga samen met je paard..
Ze geeft met weinig woorden veel informatie, die diep doorwerkt. Je bewustzijn wordt scherper. Je krijgt weer contact met je lichaam en wat het je vertelt, herstelt die verbinding met je lichaam. Ze leert je met welke taal een paard je bewegingen spiegelt, waardoor je communicatie met je paard verbetert. Het als vanzelf en vloeiend gaat, met respect en begrip.
Bernadette laat je met mededogen, zonder oordeel, maar ook krachtig die andere weg zien, waarbij het niet gaat om prestatie, maar om verbinding.
Ik vond het een verademing les van haar te krijgen en voel me een enorme bofferd dat ik door haar lessen weer in heb ingezien hoe ik met mijn paard verder wil: in harmonie en met respect, in verbinding.
Inmiddels staat mijn Jugueton op een heerlijke plek, al is het wat verder weg, heeft hij contact met andere paarden, zelfs met varkentjes, is hij de hele dag buiten, komt hij tot rust, en ik met hem, en kunnen we de weg vervolgen die Bernadette ons heeft laten zien. Die zo goed voelt !Dank Bernadette, het was zo’n groot cadeau dat je ons kwam lesgeven ! http://www.hippischetrainingen.com/
Jugueton met twee varkentjes, nieuwe vrienden
Het verhaal van de komst van mijn paard, door de nevelen heen.En zijn eerste Lessen: creëer je eigen ruimte, definieer je eigen paradijs
28 nov 2011 Geef een reactie
Zondag een week geleden, 2 dagen voor ik Jugueton, mijn nieuwe paard uit Friesland zou gaan ophalen, deed ik een sjamanenlegging( tarot). Om me voor te bereiden. De basiskaart vertelden me dat ik mij weer met de aarde moest verbinden, door een krachtplaats te vinden. In’s Gravenland is een prachtige plek met een vijver, door meters hoge cypressen omzoomd, waardoor het lijkt alsof je daar staat met oude wijzen om je heen. Kort geleden hing er een bordje: ze gingen alle cypressen kappen, de rhododenrons weghalen, de plek leeghalen, om de ronding met de vijver weer in zijn oude eer te herstellen. Ik was geschokt. Hoezo oude eer, wie verzint nou dat dát beter is dan hoe het is..Ik dacht even een actie op te starten, maar deed uiteindelijk niets. Afgelopen zondag besloot ik toch naar die plaats te gaan. Het was mistig en koud, maar toch is het altijd fijn door die bossen te lopen, en al helemaal als er ook twee dol-enthousiaste hondjes en een vrolijke dochter meehollen.
Door de mist zag ik de plek oplichten.. De oude wijze cypressen waren omgezaagd, het riet om de vijver weggehaald, de rhododendrons gesnoeid… Het was veel ruimer en wijdser geworden. Tegelijk met mijn gevoelens van verdriet dat het oude verdwenen was, zag en voelde ik ook de kracht van deze nieuwe, veel ontvankelijkere plek. Het gaf me moed. Zo zou het gaan. Alles loslaten, en ruimte maken voor het nieuwe.Ik had tenslotte de appel geplukt.Een keus gemaakt, een sprong in het diepe.Een jonge hengst had me de verleiding laten voelen, en me geholpen de sprong te maken.
Aan mij om, daartoe aangezet door dit paard en het witte paard in mijn dromen,de nevelen te laten
optrekken.
Dinsdagochtend vertrok ik, als in een echte roadmovie, in de mist met de trein naar Friesland, op weg naar Jugueton. Ik zou daar lessen krijgen in hoe zij de paarden trainen-in een voor mij onwennig nieuwe methode-om mij voor te bereiden op zijn komst. Als altijd werd ik vriendelijk en hartelijk ontvangen. Er stonden inmiddels weer 8 nieuwe hengsten, die Jugueton van zijn vaste stekkie hadden verdreven. Hij stond toch wat verloren te kijken. Samen met John Erp,de eigenaar van de stal( http://www.baroquehorses.nl/) ging ik aan het werk. Het was ijskoud. Daarbij de onzekerheid, om met je nieuwe eigen paard, iets te doen wat je niet gewend bent.. mijn eigen verwachtingen.. jahoor, ondanks al mijn goede voorbereidingen, aardingsoefeningen enzovoorts, daar waren de bibbers, één van mijn oudste en woeste draken. Ze maakten me weer klein. Als een afhankelijk bang klein kind. Desondanks ging het redelijk en bracht John me later die dag naar de trein zodat ik naar Twente kon afreizen, op weg naar Sanny van Essen. Zij had aangeboden om Jugueton met haar trailer op te halen en bij mij thuis te brengen.Wat een heerlijk aanbod !Haar hartelijke ontvangst en een bubbelwijn om de komst van Jugueton te vieren, verjoeg de troepen bibberdraken uit mijn lijf. Toen ik later die avond, met een kruik en heel dikke laag dekens in mn bedje kroop en de energie van de Twentse oergrond voelde met zoveel meer rust dan in het “wilde westen” sliep ik als een roos.
De volgende dag, vertrokken we, wederom in een dikke mist, met trailer naar Friesland.
Waar een ongelukkig, bozige Jugueton ons stond op te wachten. En mijn woeste bibberdraken staken groots en onverbiddelijk hun kopen weer op. Maar met de rustige hand van John, en de rust van Sanny liep hij zonder veel problemen de trailer in, op weg naar zijn nieuwe bestaan, een tocht door een zo mogelijk nog dichtere mist.
Bij Amsterdam, trokken de nevelen op, het kon niet symbolischer, en in een flauw warm zonnetje stapte hij de trailer uit, zijn nieuwe stal in.
De lessen van Jugueton? De heftige bibberdraken die hij bij me opriep, eisten mijn volle aandacht: waar was ik bang voor? Wat kwamen ze me vertellen? Ik realiseerde me dat ik bang was voor heftigheid, voor zijn boosheid.( als ik over zijn grens zou gaan..) Terwijl ik natuurlijk mijn pleasing truken uit de kast had gehaald. Had hij helemaal geen boodschap aan. Bij Sanny had ik een kaart getrokken uit het prachtige tarotdek: “de weg van het paard”, van Linda Kohanov: Dans op de grens. En lees daar o.a.”paarden zijn erg sterk in het onderwijzen van deze verwaarloosde kunst. Als non-territoriale wezens illustreren paarden dat gezonde grenzen niets met sociale status of materieel eigendom te maken hebben… Maar zelfs in de paardenwereld verstaan maar weinig mensen werkelijk wat een grens is, omdat het systeem van onderdrukking nog steeds de regel is.
Dominantie, de spelregels van de dominante, waar de gedomineerde zich aan moet houden, het hele oude systeem van onderdrukken of onderdrukt worden. Daar gaan mijn bibbers over. De pleaser verliest voet aan de grond. Het loskomen daarvan. Ik voelde de oerangsten van de gedomineerde pleaser, die ik blijkbaar zo diep in mijn cellen heb zitten. Die zo graag controle houdt door te pleasen, en dan maar hoopt dat de mensen( of een paard) daar in trappen en van haar houden. Maar ik ken dus ook de woede en agressie die er bij diezelfde gedomineerde(pleaser) uitbarsten, als ze te lang over hun grenzen hebben laten gaan. Ik was bang voor dezelfde boosheid in mijn paard. Bang om uit die gedomineerde rol te stappen, bang om zelf dominant te zijn. Terwijl… bij paarden gaat het niet over dominantie, of gedomineerd worden. Het gaat over respect en samenwerking.In een nieuwe situatie en gewoon een leider op basis van wederzijds respect te zijn. Een nieuwe vorm van samenwerken te vinden. Die voor paarden inhoudt: een eigen comfortzone hebben. Waarin je je veilig en ontspannen voelt. Een eigen ruimte, je eigen paradijs, je eigen Avalon. Mijn eigen Avalon. Eerst mijn eigen confortzone weer vinden, in deze nieuwe situatie… hehe. De draken zijn gekrompen, ik had begrepen wat ze kwamen vertellen. En ik zie hoe ik mijn comfortzone eigenlijk al zo goed voor mekaar heb. Zoveel mensen die klaar staan om me te helpen, me tips geven, even meelopen..
En Jugueton, die begrijpt de techniek van de eigen ruimte en loopt na een paar dagen al bijna als een volleerde gelongeerde braaf naar mijn aanwijzingen te luisteren.
Lessen van mijn paard… Magie..ofwel hoe word ik een Dude?
15 nov 2011 Geef een reactie
Het klinkt nog reuze onwennig,mijn paard..Jugueton,mijn paard.. of ben ik van hem? ik weet het niet..ben benieuwd of ik er ooit achter kom.
Al is ie officieel ruim een week helemaal echt van mij- hij staat nog in Friesland en komt pas over een week dicht bij mijn huis wonen- zijn lessen begonnen al meteen bij ons eerste contact. Is het daarom dat ik voor hem viel? Rationeel kan ik het helemaal niet beantwoorden, het was ook geen rationeel proces, daar vertelde ik al eerder over. Maar dat ik over die lessen ga schrijven, is volgens mij wat onder andere de bedoeling was van onze ontmoeting. Mijn ervaringen horen bij de lessen die we deze tijd allemaal leren: eenheid met de natuur, de verbinding met onze natuur herstellen, daar weer op vertrouwen. Hij koos mij blijkbaar uit als zijn leerling, dus, leren doe ik, schrijven zal ik..
Voor dit verhaal is ook belangrijk, dat ik afgelopen weekend een Live your heart Life Event volgde bij Blanca Vergara(voer voor een ander verhaal). Maar in ieder geval, deden we daar een geleide meditatie, waar je begeleider naar je toekwam met een bericht. En, daar kwam Merlijn/of ook wel Gandalf/ of Dumbledore? ga staan, was wat hij me zei..
Gisteren reed ik met mijn jongste dochter langs de man waar ik eerst wat lessen had genomen, op Lusitano’s. Om daar te vertellen dat ik gevallen was voor een Andalusier. André is een “Coole Gast”, heel rustig, een soort Dude, als je begrijpt wat ik bedoel. En dat merk je ook als je bij hem op zijn paarden rijdt. Die voelen zich ook echt veilig bij hem, willen het liefst bij hem in de buurt zijn, hij straalt een soort natuurlijke autoriteit uit. Heerlijk, dacht ik in het begin, daar kan ik helemaal op leunen in mijn paardenproces. Maar na er een paar keer geweest te zijn knaagde er ook iets: ik realiseerde me dat ik niet op hem wilde leunen, maar, zélf, de Dude in mij wilde wakker maken.
En toen keek Jugueton mij via de laptop aan met zijn charmante verschijning, en daar ging ik… Dat vertelde ik André gisteren. Waarop hij mij, met zeer goede bedoelingen, vertelde dat er nu geen weg terug meer was.. en dat ik vooral niet meteen teveel moest gaan eisen, waarop een verhaal kwam van een paard van hem waar het na 2 jaar goed mis was gegaan.. Maar, hij zou zeker een keer komen kijken bij me…
FFFt, daar ging mijn zelfvertrouwen..
Vandaag, een dag later, had ik bedacht dat het goed zou zijn om Jugueton in Friesland op te zoeken. Hij is net gecastreerd, nog aan het herstellen, dus nog niet berijdbaar, maar ik vond dat een goede nieuwe eigenaar toch wel haar paard even moest gaan bezoeken. Tjee, en daar begonnen de bibbers. Met het ingezakte zelfvertrouwen en terwijl er iets in mij eigenlijk liever thuis wilde blijven, om rust te hebben, achterstallige administratie weg te werken. Maar toch dat plichtsgevoel..
Gelukkig heb ik ook thuis eigenlijk wel een Dude van een man(soms dan..), die de stress bij me doorhad, en doodleuk adviseerde om gewoon even niet te gaan. Daar werd ik rustig van. Belde John, de oud-eigenaar van Jugueton om te overleggen wat goed was om te doen..(!?), waarna hij me toch zei dat t wel goed was om mijn “voelen”bij paarden met techniek te ondersteunen, wat hij graag wilde doen. Ok, dus reed ik in 1,5 uur toch de rit naar Friesland.
Eenmaal in Friesland stond John me inderdaad op te wachten, en begeleidde me naar de stal. Ik borstelde Jugueton, die nog wat kribbig was bij het aanraken van zijn achterbenen. En John verdween-om met zijn kinderen te lunchen (even niet goed afgestemd ?..). Gelukkig waren er nog 2 jonge vrouwelijke medewerkers, zodat ik hen kon vragen “even”mee te gaan toen ik aan het longeren wilde beginnen.
Want longeren is wat ze daar gewend zijn. Ik niet… Wat mijn nieuwe, jonge vriend natuurlijk meteen doorhad. Na één rondje draven was hij er wel klaar mee, liep op me af, “mijn persoonlijke ruimte”in, zich wel weer liet wegsturen, had er na een ander rondje draven weer geen zin in. Hij haalde op mijn onhandige bewegingen een paar bokkesprongen uit..( vast te hard voor net na een operatie..) Ik kreeg ‘m wel weer rustig maar, dat ie nou soepeltjes op mijn wenken liep…Na 10 minuten vond ik het welletjes, waren we geloof ik alletwee opgelucht dat hij weer naar de stal kon.
Ik had toch ook eigenlijk al eerder gehoord en gemerkt dat hij longeren saai vond…Hield ík er eigenlijk van? John kwam natuurlijk net toen ik weer weg moest om op tijd bij school te staan. Volgende keer, als ik ‘m ophaal, dan zou hij met me oefenen, spraken we af. Jugueton en ik moesten mekaar beter leren begrijpen. Ja, dat moest het zijn..
Onderweg deelde ik mijn niet zo overtuigende ervaringen met Sanny van Essen, mijn paardenspiegelende vriendin. Hm, waarom lieten ze je eigenlijk longeren, wat niet je ding is?.. Zette mij aan het denken.
Eenmaal thuisgekomen, pakte ik toch even Christiane Beerlandt haar boek: Als de dieren spreken konden.. Bij paard vielen uit de volbeschreven bladzijden deze woorden mij in het oog:”ervaar die wonderlijke magie in jezelf, die magische krachten, en benut ze in positieve zin. Laat je niet begeesteren door iemand anders en blijf zelf trouw binnen jouw domein. Vergeet niet dit machtige domein vol geestelijk-mystieke verrassingen in jezelf te gaan verkennen en deze krachten op nuttige wijze voor het leven in te zetten…Fixeer je op jezelf, wéét-net als Paard- dat er magische krachten in je huizen en zet ze in, geloof in al die dimensionele krachten, doe er iets mee. Macht over jezelf, geen macht over een ander, noch in de ban van anderen…Alleen jij hebt verantwoordelijkheid voor jezelf op te nemen, Verschuil je niet achter een ander, een hand die je zou moeten leiden..”
Wat was mijn eerste gevoel geweest vandaag, van wie moest ik iets? De oude pleaser weer? het goed willen doen? ( en hoeveel adviezen vroeg en kreeg ik ondertussen?)
Wat betekent Jugueton ook alweer? .. speelsheid, was ik effe vergeten. Je begrijpt, ik ga uitzoeken waar we allebei plezier in hebben.. !
Passie..en het loslaten van de rest
06 nov 2011 Geef een reactie
Het duurde even voor ik weer kon schrijven. Er gebeurde de afgelopen tijd zoveel, dat ik eigenlijk niet wist waar ik moest beginnen. Maar ondertussen begreep ik waar: bij Passie.
Het laatste jaar werd die steeds meer aangewakkerd. Door paarden. Paarden waar ik over droomde, paarden waar ik op reed, paarden waar ik mee werkte, en mensen die ik dankzij paarden tegenkwam. En zo gebeurde het, dat ik, niet zo lang geleden, ineens de ruimte had, om voor het eerst in mijn leven, een paard voor mezelf te kunnen gaan uitzoeken. Dacht ik. En ook, dat ik daar eens een jaartje voor zou gaan uittrekken, dacht ik.
Nu, 2 maanden na dat moment, weet ik wel beter. Ik ben zelf uitgezocht. Ik had het kunnen weten, toen ik, opgezweept door het muziekje van Pirates of the Carribean, een fotootje op internet zag. Heb zelfs nog even tegengestribbeld, want waarom zou ik, onervaren met jonge paarden, nou in zee willen gaan met een jonge, nog maar net ingereden hengst van 4? Die me bij de eerste ontmoeting totaal niet zag staan, sterker nog, er was geen verbinding mee te krijgen. Maar, er was geen houden aan, geen weg meer terug. Vanaf het moment dat hij me vanaf dat plaatje op internet aankeek tot nu zijn ongeveer 4 weken verstreken. Over 3 weken staat hij pal schuin tegenover ons huis in een tópstal, waar als vanzelf een plek voor hem vrijkwam.
Wat het allemaal betekent, kan ik nog niet helemaal bevatten. Maar wat ik aan het leren ben, daar kan ik wel over vertellen: het heeft met geraakt worden te maken. Je passie weer voelen en je daar aan overgeven. En dan ook werkelijk. En dan merken dat ineens alles vanzelf gaat, dat je gedragen wordt. Dat je precies die mensen tegenkomt die je weer verder dragen en nog meer inspireren en stimuleren. Dat sommige mensen op cruciale momenten ineens juist niet mee mochten, omdat ze wellicht mijn eigen beslissingsproces zouden beïnvloeden. En dat dat nou net niet de bedoeling was. Dat ik aan het leren ben helemaal op mezelf te vertrouwen. En dat ik die taaie, kleverige restjes van “het me richten naar wat anderen denken en vinden” echt kan loslaten. Dat moeten uit mijn systeem mag. En dat ik me alleen nog maar hoef te richten op wat mijn hart me zegt. Dat het vrolijk en licht mag en kan zijn, en stout en anders dan anders. Dat het over onvoorwaardelijkheid gaat.En verbondenheid.
Deze week is een bijzondere week, donderdag is het volle maan, vrijdag de 11 van de 11 van de 11de. Dag van be- vrijding, zei één van mijn inspiratoren. Ik voel het aan alle kanten. En hoop jullie ook !
Van één van de inspirerende mensen die ik de afgelopen 4 weken sprak kreeg ik dit gedicht opgestuurd:
“There is always a reason why a horse appears in a woman’s life. It is no accident when they come to us, if only in our dreams. If our hearts fill with longing thinking of them, they carry a potent message. Horses may enter our lifes for a short time or be present throughout. However they make a presence, their impact is permanent. Carrying us at crossroads, assisting us with burdens, empowering us with sensations of flight and freedom, they often catch us off guard with the possibility of new horizons and secret gates to our souls that need unlocking.”
Als de nevelen verdwijnen
26 okt 2011 Geef een reactie
De nevelen verdwijnen. Ik bedoel, de nevelen van Avalon, zoals ze in het gelijknamige boek beschreven zijn. De nevelen die neerdaalden, toen de mensheid naar het christendom overging en de oude kennis van moeder natuur losliet. Waardoor ze ook hun helderziendheid kwijtraakten, hun vermogen om de symboliek uit signalen te duiden. Hun vermogen om verbinding te voelen met alles wat er is.
Maar nu verdwijnen die nevelen weer. Ik merk het meer en meer. Steeds meer komen er clienten bij me, die zo sensitief zijn, dat een enkele sessie bij mij al genoeg is om ze te laten realiseren dat ze in een klap al die oude dogma’s die hun denkwereld en opvoeding ze oplegden kunnen loslaten en hun oude wijsheid en gaven weer gaan gebruiken.( iets waar je vroeger jaren psychoanalyse voor nodig had) Wat een verademing, wat een bevrijding. Ook voor mij, omdat ik me daardoor realiseer dat er steeds meer zijn zoals ik zelf. Die voelen, en daarop vertrouwen, en de verbinding op die basis zoeken. Die het warme pad volgen. En daarop vertrouwen. Die weten dat er een andere weg is, waar we ons allemaal goed bij voelen, en die niets te maken heeft met wat we eeuwen geleerd hebben. Maar alles met die andere wijsheid waar iedereen vanaf zijn geboorte al toegang toe heeft.
De nevelen verdwijnen. Ik merk het aan het feit dat gewone mensen, die er gewoon zijn en met liefde dingen voor anderen doen zonder daarvoor op de voorpagina van de krant te willen staan steeds meer gezien en erkend worden. Dat mensen het fijn vinden om bij hen te zijn, en niet meer de grootsheid en belangrijkheid van de oude wereld achterna hollen.
De nevelen verdwijnen. Ik merkte het ook aan de musical die ik afgelopen weekend met mijn dochter in Londen zag: Wicked. Een absolute aanrader, zeker voor iedereen die zich anders voelt. Want daar gaat het over. De anders-zijnden, ( in dit geval iemand die groen geboren werd, verbonden was met de dieren en hun taal verstond) die de schuld krijgen, van degenen die daar baat bij hebben om de macht te krijgen over een groep… wat een wijsheid…
De nevelen verdwijnen, ik merk het aan mijn eigen pad. Dat steeds meer gericht is op loslaten van de zekerheid van weten wat er komen gaat. En me steeds meer duwtjes geeft die andere richting op. Gewoon zijn.Van vertrouwen. Van vertrouwen op gekke signalen. Die zomaar op mijn pad komen. Zoals kleine witte veertjes, of, dat iemand zomaar langs komt en dan precies die dingen zegt waar ik op dat moment zo’n behoefte heb. Zodat ik die oude patronen steeds beter kan loslaten. Dat ik gewoon de vrolijkheid kan opzoeken, en die dan ook vind.
De nevelen verdwijnen. Ik merk het aan de indrukwekkend bijzondere mensen die ik tegen kom. Zoals een dierentolk, waar ik met vragen kwam over een paard dat op mijn pad kwam, waar ik zomaar een superintense sessie van krijg. Om mijn zielepad te weten. Wat me meteen zo’n enorme sprong voorwaarts gaf dat ik het gevoel kreeg vleugels te hebben.
De nevelen verdwijnen. Ik merk het aan mijn ouders. Die langzaam echt wel ouder worden. Bij mijn vader is zelfs net Alzheimer vastgesteld. Maar als er iemand goed is in zuiver voelen(daar waar hij vroeger zo intellectueel was en prestatie zo belangrijk), is hij het wel. Hij wordt rustig als het echt is wat er gezegd wordt. Hij is zo wijs als wat, als het over waarnemen in het nu gaat. Voelt het haarfijn aan als iemand verdrietig is, of boos. Dan is het echt. Dan is hij er ook voor diegene en voelt hij zich thuis. De verbondenheid tussen mijn broer en zus, om de zorg van mijn ouders heen wordt zo intens en zo warm. Ik kan er alleen maar heel dankbaar over zijn. Zo is het goed..
De nevelen verdwijnen.. morgen is het volgens een aantal ingewijden het echte nieuwjaar van de Maya’s. En begint hun 2012, het nieuwe tijdperk. Ik heb er alle vertrouwen in.
Laat je helen door Paarden..
15 sep 2011 Geef een reactie
Ik had jullie al aangekondigd: paarden. Meer over en met paarden. Die mij zo raken en keer op keer zoveel wijsheid brengen..
Om te beginnen wil ik jullie wijzen op de documentaire Among men and horses, die vanavond te zien is op Nederland 2, 2250. De documentaire gaat over hoe paarden gedetineerden begeleiden op hun weg terug naar de maatschappij. Holland doc heeft blijkbaar een hele week met als thema de relatie tussen mens en paard: http://www.hollanddoc.nl/nieuws/2011/september/de-beste-documentaires-van-stal.html
Ik heb zelf zoveel aan het heilzame en helende “Zijn bij een paard“( zie de laatste recente blogs,) dat ik ook jullie de gelegenheid wil bieden deze nabijheid mee te maken. Daarom wil ik jullie graag Sanny van Essen en haar bedrijf Essenzie http://www.essenzie.nl leren kennen.
Ik werk al een paar jaar met Sanny samen en heb haar leren waarderen als iemand die haar diepe zelfkennis en levenservaring combineert met een grote gevoeligheid en intuitie. En paarden als geen ánder aanvoelt. Dat, samen met het feit dat ze een nuchtere Twentse is zorgen ervoor dat je bij haar in veilige handen bent om geheel te zijn wie je bent en je over te geven aan hetgeen de paarden je te vertellen hebben.
Omdat ze in Twente woont, heb ik haar gevraagd om op 3 oktober ook hier in de buurt van Amsterdam een aantal privésessies te komen geven, waarvoor jullie je kunnen opgeven. Een sessie duurt ongeveer 1,5 uur en kost 135 euro. Ik heb al een gegadigde en er is ruimte voor 4 mensen, dus..wees er op tijd bij. Mail of bel mij(Titia.Hennemann@illuminosa.nl of 06 54927060)
Sanny organiseert ook groepssessies. Zo beschrijft zij het: Inspiratie, gezelligheid en diepgang met paarden : De essentie in 1 dag!
Coaching met paarden is naast indringend en ontroerend ook heel leuk en fijn om te doen. Met paarden even stil staan bij wie je bent en hoe het met je gaat. Daarom nodig ik je uit om op 1 oktober a.s een dag te komen genieten; van het contact met de paarden, de mooie gesprekken die hieruit voortkomen en de diepgang en inspiratie die je hiermee krijgt. Samen met gelijkgestemden (max 12) een dag met al het moois dat een paard je kan spiegelen.
Waar: Mander (Twente) Kosten: €125,- incl btw koffie/thee en broodmaaltijd
Kernwoorden: paarden, rust, zelfreflectie, gezellig, oerkracht, uitwisseling, meditatie, lachen, vrijheid, kuddes, innerlijke focus, energie
Het programma bestaat uit allerlei verschillende vormen van met paarden werken en leren. We gebruiken het spiegelen tijdens contact maken, vormen uit het systemisch werk, meditatie en gesprekstechnieken onderling. We werken met paarden alleen, maar ook met paarden bij elkaar in een ruimte of met een kudde als geheel. Diversiteit in paard, vorm en doelstelling.
Meer weten over Essenzie en het coachen met paarden? Zie www.essenzie.nl
Geroepen door het witte paard..
11 jul 2011 Geef een reactie
Lezers van mijn blogs zal het al eerder zijn opgevallen.Paarden houden de me laatste tijd, het laatste jaar steeds meer bezig, ze raken me, inspireren me, helen me. Waar ik ook naar toega, iedere keer is er wel een paard dat mijn aandacht trekt. Als ik mediteer is er steevast een wit paard in mijn nabijheid dat me tot rust brengt, me bewust maakt van mijn krachten, me weer herinnert aan wie ik ben. Maar ook gewoon, in het praktische leven zijn ze actief. Vorige week nog. Ik was, terwijl ik heel moe was, verzeild in een heel drukke periode, waar iedereen mijn aandacht nodig had. Voor mijn gevoel dreigde ik te verstikken in mijn eigen neiging daar ook aan te voldoen.. Met moeite maar kon ik mezelf toch toestaan naar de manege te gaan waar ik al weken niet geweest was, gewoon voor een les. De paarden staan daar zonder tussenschot, op een rij naast elkaar. Toen ik contact maakte met het paard dat mij was toegewezen, begon het met veel kracht eerst links, vervolgens het buurpaard rechts van hem weg te jagen, net zolang tot hij heel veel ruimte had voor ons tweeën had gecreëerd. Toen kwam hij tot rust, boog zich naar me toe om geborsteld te worden. Pff, precies waar ik behoefte aan had, “iedereen even wegjagen”, ruimte voor me maken..Ik kwam te laat in de les, maar was geheel tot rust gekomen en ontspannen..
Ondertussen ben ik bezig nieuwe contacten te leggen en nieuwe locaties te vinden om meer mensen de gelegenheid te bieden de wijsheid, helende krachten van paarden te ondervinden. Ik heb het gevoel dat de paarden me daartoe roepen en geef er met veel plezier gehoor aan..
Paarden leven in het Nu. Ze zijn in deze onrustige tijd, waarin we aan alle kanten door de omgeving, of onze eigen gedachten worden opgejaagd, bij uitstek aanwezig om ons te begeleiden om oude patronen los te laten, het contact met onze natuur te herstellen, heel te worden, en net als zij in het Nu te leven.
Bij het kopje Agenda staan al enkele data, maar er zullen er geleidelijk aan meer volgen.
Tornadohoofd..?…Koel in de kop en volg je impulsen
25 jun 2011 Geef een reactie
De afgelopen week had ik weer eens last van het alom gevreesde spook:onzekerheid. Pluk ik zelf wel de appel? Doe ik nou echt wat mijn ziel me ingeeft? Hum nee, een vriendin zei t me al, en helaas, ik weet t zelf ook, de laatste tijd zit ik mezelf in de weg, remt mijn geconditioneerde egootje me af. Ik heb plannen hier, ideeen daar, maar er gebeurt niks. Of sterker nog, ik heb het idee dat ik heel hard moet gaan werken om t tot stand te brengen, maar voel daaronder een grote weerstand tegen dat hele harde werken. Nou ben ik zelf notabene coach, dan weet je de stappen wel, maar, dáár juist ligt ‘m nou de crux. Mijn hoofd, mijn weldenkende, oh zo snel wetende, associerende, inziende, allesdoorhebbende hoofd.. dat wéét t zo goed.. maar kán er geen bál van! Dát houdt de boel tegen. Het kijkt naar hoe andere mensen het doen, vergelijkt, voelt zich minder of beter, gaat mij ineens vragen wat ik nou eigenlijk bijdraag, wil graag controle hebben, over hoe het gaat worden, wát precies de consequenties zullen zijn, wanneer ik nou eindelijk eens géld ga verdienen, heeft t gevoel dat t als enige voor mijn welzijn kan zorgen, en wil die taak ook eigenlijk niet loslaten, maakt dan ijzelingwekkend spannende plannen, waar ik vervolgens weer trillende stress van krijg. Pfff. In het boek ruiter tussen hemel en aarde van Linda Kohanov noemt zij zo’n hoofd: tornadohoofd, ik kan me geen betere naam voorstellen!
Ergens kon zich die afgelopen week toch een straal van boven(?!) door al die tornadogedachten heen wurmen en ervoor zorgen dat ik zomaar een afspraak plande om een proefrit te maken op een Andalusische witte hengst. Jawel, weer mijn oerdroom.. , het witte paard, dat de laatste maanden weer zoveel in mijn dromen verschijnt, maar in het dagelijkse leven, vér van me af, hoog in de wolken, onbereikbaar is. De dag zelf begreep ik niet hoe ik deze afspraak ooit had kunnen bedenken, ik was moe( opgezweept en afgemat door korte nachten vanwege dat tornadohoofd). Wilde eigenlijk een rustige zaterdag, moest ik toch ineens op pad vanwege die spontaan gemaakte afspraak.
Ik kwam aan bij een rommelige, wat verwaarloosd aandoende manege, waar allerlei kinderen rondliepen, en een vriendelijke man me aansprak. Ik stelde me voor en met wat moeite herinnerde hij zich weer onze afspraak. Hij liet me één voor één wat andalusiers zien die hij te koop had, 2 hengsten en een ruin. Maar ik had mijn oog al laten vallen op een witte hengst, die ik eerder van hen in een show had gezien. Nou, dat kon. Hij haalde er de vaste berijdster bij, een meisje van 17, die ‘m zo uit de stal haalde. Hem in een kleine ruimte binnenleidde waar ze hem waste( witte paarden hebben de neiging zich vies te maken- ze willen liever niet wit zijn, maar net als de anderen, donker zijn, niet opvallen..). Hij onderging alles rustig, liet zich ook heel makkelijk aaien door mijn dochter van 8 die mee was. En toen ik aan haar vroeg wat ze vond van Andalusiers zei ze als eerste : Koel in de kop ..!!(er begon al ergens een herkenningbelletje te rinkelen..)
Even later bereed zij ‘m eerst in de bak, stapte toen af, en hop, daar zat ik, op een hagelwitte hengst. Al mijn angsten, die mijn dromen meestal omcirkelen, over het wilde, onbeheersbare, dat ik het niet zo kunnen, pang, doorgeprikt. Ik bereed ‘m gewoon, net als op een ander paard, zoals ik al mijn hele leven op paarden zit. Alleen had hij wat “andere knoppen”, ingegeven door zijn eigen opleiding in Spanje. (mijn spaans was blijkbaar niet zo goed) Ging ineens vanuit zichzelf zijn voorbenen optillen(heet piafferen in de paarden wereld) en maakte zowaar ook een levade( of gewoon, steigeren), wat tuuk best stoer was en kreeg ‘m verder eigenlijk niet vooruit, maar dat was t dan… Dat was t dan..En compleet rustig reed ik daarna met mijn jongste dochter weer naar huis. Op een borrel die ik aansluitend had, had ik als vanzelf de meest inspirerende gesprekken met onbekende mensen, voelde zoveel verbinding..
Nu ik het opschrijf realiseer ik me hoe fel mijn (ons) controlerende hoofd strijdt voert, gedreven door het geconditioneerde ego, met ons dna waarin eeuwenoude overtuigingen zijn opgeslagen van schuld, boete, angsten, gevoelens van onmacht, onrecht, plichten.. allemaal opgebouwd door spelregels en mensen die daar misbruik van maakten. Ze gaan verliezen, die oude krachten en systemen, maar juist daardoor zijn ze extra fel bezig die controle vast te houden, angst te zaaien.
Ik weet wel waar mijn droom van het witte paard vandaan komt. Een beeld uit het mythologische Lord of the rings. De stad Rohan,waarin de mensen zich hebben teruggetrokken, wordt belegerd door een leger dat bestaat uit de meest afstotelijk angstaanjagende monsters, een gigantische overmacht. En dan, als het bijna onhoudbaar is, komt daar bij het gloren van de zon van de heuvels de tovenaar Gandalf van de heuvels af gegaloppeerd op zijn witte paard Shadowfax, samen met een reddend leger.Oh wat een ontlading, dat beeld gaat door je botten. Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Mijn ziel stuurt me blijkbaar die beelden om me de goede kant op te sturen.( Op Wikipedia ontdek ik dat het ras, de Rohirrin, een sterk ras is met grote voorliefde voor paarden)
En ondertussen gloort die nieuwe tijd. Waar je zo nu en dan glimpsen van te zien, te voelen krijgt als je dat tornadohoofd even laat voor wat het is en je hart volgt, je impulsen volgt.
Als ik om me heen luister en kijk, is het overal n beetje hetzelfde.. Mensen komen voor het blok te staan, worden ontslagen, worden ziek, willen/moeten? voor zichzelf beginnen,- maar hoe?- geld verdienen- succesvol worden.. en ondertussen worden we geconfronteerd met oudste, grootste angsten.. En doet de aarde ook allerlei onvoorspelbaars.. stormen en regens, aardbevingen.. We trekken met ons hoofd allerlei bekende spelregels uit de kast: wat te doen als je iets wil opzetten, hoe vind ik mijn eigen kwaliteiten, hoe kan ik succesvol worden.. Maar al werken ze soms even, ik doe ze in ieder geval even hard weer de deur uit. Het lijkt of ze niet meer werken. Al die oude parameters die we ooit bedacht hebben: doelen stellen, je best doen, gáán voor het succes, geld verdienen, lijken niet meer te werken..
Het is doodeng, dat loslaten, van te voren dan, maar, als je het doet…dan weet je weer..dan gaat t ineens vanzelf.
Dat paarden daarbij helpers zijn,al is het maar in onze dromen, dat moge duidelijk zijn
This is my song for the asking
01 jun 2011 Geef een reactie
Een tijdje al ben ik gegrepen door het boek”Geweldloze communicatie”van Michael B. Rosenberg. Sterker nog, die boek geeft op een blaadje aan hoe je Pluk de appel in communicatie met je omgeving kan toepassen. Ik was nog ongeveer bij blz 1(blz 39 om precies te zijn..) of mijn hart sprong op van herkenning: “Naar mijn mening is levensvervreemdende communicatie geworteld in denkbeelden over de menselijke natuur die al eeuwenlang hun invloed hebben doen gelden. Deze denkbeelden benadrukken onze aangeboren slechtheid en gebreken en de noodzaak van een opvoeding om onze aangeboren onwenselijke natuur te leren beheersen. Zo’n opvoeding veroorzaakt vaak dat we ons afvragen of er iets mis is met de gevoelens en behoeftes die we hebben. Zo leren we al vroeg om ons te distantieren van wat er in onszelf omgaat. Levensvervreemdende communicatie heeft haar wortels in hierarchische en op macht gerichte samenlevingen en houdt deze in stand. Als een klein aantal mensen ten bate van eigen gewin een grote bevolking overheerst, dan hebben mensen als koningen, tsaren en edelen er belang bij dat de massa een slavenmentaliteit wordt bijgebracht. Een taal met woorden als “moeten”en “dienen te” is hiervoor uitstekend geeigend. Hoe meer mensen hebben leren denken in termen van moralistische oordelen die impliveren dat mensen fout of slecht zijn, hoe meer ze een beroep zullen doen op de wereld buiten hen, op een autoriteit buiten hen, om te kunnen bepalen wat juist of verkeerd, goed of slechtg is. Als we onze eigen gevoelens en behoeften laten spreken, zijn we geen goede slaven en onderhorigen meer.”
Hij creeerde hij een communicatiemethode, die je laat spreken vanuit 1.wat je waarneemt, 2.voelt, 3.van je verlangen-wat je nodig hebt, én 4. je er gewoon om laat vragen.. waardoor 5.mededogen ontstaat…
Breng “pluk de appel” in praktijk met je omgeving, en stort je op dit boek!
En natuurlijk keek ik “toevallig”gisteren naar een reportage over twee muziekcoryfeeen uit het verleden. Simon and Garfunkel. Luister naar dit oude bekende liedje van Paul Simon, dan weet ik wat ik bedoel http://www.youtube.com/watch?v=kvA9nxlFQjM
Here is my song for the asking
Ask me and I will play
So sweetly, I’ll make you smile
This is my tune for the taking
Take it, don’t turn away
I’ve been waiting all my life
Thinking it over, I’ve been sad
Thinking it over, I’d be more than glad
To change my ways for the asking
Ask me and I will play
All the love that I hold inside
More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/s/simon+and+garfunkel/#share
Pluk de Appel en al helemaal op je verjaardag!
29 mei 2011 2 reacties
Al drie weken weken loop ik tegen het thema verjaardag en verwachtingen aan..
Het begon met de verjaardag van mijn jongste dochter. Vorig jaar had ik door omstandigheden niet een vriendinnenfeestje voor haar kunnen organiseren. En dit jaar waren de verwachtingen daardoor uiteraard hooggespanne! Bij haar, maar ook bij mij !! De week naar haar verjaardag toe kreeg ik toch een last van bozigheid, humeurigheid…Ik had geen ideeen, voelde me geblokkeerd.(jawel, voor een kinderpartijtje !!) Ik vroeg me eerst af of het gewoon met `vrouwelijke`overgangssymptomen te maken zou hebben. Gewoon beheersen die boel, was mijn eerste reactie. Tot ik op weg naar de Action, zo´n winkel waar je allerlei kinderpartijtje-cadeautjes kan kopen, ineens tot inzicht kwam.. Die bozigheid kwam als reactie tegen mijn eigen té hoge pleasing-gedrag. Mijn eigen gedrag, dat getriggerd werd door de hoge verwachtingen van mijn 7jarige, en mijn eigen overtuiging dat ik daarvoor ook héél erg hard moest hollen.. Wat natuurlijk helemaal niets met haar te maken had, maar meer met mijn eigen conditionering.. Uit mijn eigen kindertijd, dat ik waarschijnlijk ergens zo hard ben gaan hollen voor anderen dat ik daarbij helemaal aan mijn eigen verlangens en behoeftes voorbijging. Een “hijgend hert”werd. Meteen na de herkenning, verdween de bozigheid. En al helemaal toen ik, na het bezoek aan de winkel in Amsterdam, eventjes bij een vriendin langsging. Wat net heerlijk was, waardoor ik de hele week met een totaal andere instelling naar de verjaardag van mijn dochter kon toewerken. Niks hard werken, het ging vanzelf. En het was me toch een top partijtje !!
Mijn verhaal over verjaardagen en verwachtingen gaat nog verder.. Gisteren was ik namelijk zelf jarig. Ook de dagen voor mijn eigen verjaardag liep ik met allerlei niet zo vrolijke, bedrukte gevoelens rond. Dat heb ik eigenlijk meestal. Herkenbaar? Ik heb er eigenlijk geen zin in. Al het gedoe: Wie vraag je, er zijn zoveel mensen waar ik wat mee heb, die ik eigenlijk natuurlijk allemaal zou moeten uitnodigen-denk ik dan, en dan heb je ook nog familie die me dierbaar is..die willen toch eigenlijk ook komen.., moet ik toch eigenlijk ook uitnodigen. Heb ik daar wel zin in? Maar aan de andere kant is het ook zo suf om niks te doen. Dan voel ik me eigenlijk toch heel zielig.
Ondertussen broedde er wel een idee, iets wat ik eigenlijk al heel lang wilde. Een parfum workshop. En diep vanbinnen wilde ik dat met een klein groepje, alleen mijn oudste, meest dichtbije vriendinnen, intiem. Dus die mailde ik het begin van de week. En ondertussen bleef ik dubben over ál die anderen die ik toch eigenlijk ook “moest”vragen.. maar deed het niet, al voelde ik me daar niet gemakkelijk onder, voelde ik me schuldig, wilde ze niet kwetsen, en probeer het hele onderwerp verjaardag te ontwijken. De dag voor mijn verjaardag liepen die gevoelens uit tot een emotionele plof, ..die van een heel verongelijkt, verdrietig meisje, dat het gevoel had dat ze het niet zo mocht doen als ze zelf het liefst wilde, dat ze geen cadeautjes zou krijgen.. niet de cadeautjes die ze zelf wilde, bang was voor die teleurstelling. Zodra ik die plof had gehad, was de lucht geklaard, ok, ok, ik was erachter dat ik het mezelf niet gunde.. en dat ik me nou toch echt niet meer hoefde te gedragen zoals mijn eigen oude patroon me opdroeg, géén processie-rups hoefde te zijn.. zoals mijn zusje het verwoordde.. . En al helemaal niet op mijn verjaardag. Wat heerlijk, weer die bevrijding te voelen en de ongeremde vrolijkheid als een kind zo blij te zijn dat je er bent en dat als een vrije vogel kan vieren. ( pff hoe vaak moet je toch met die conditionering vechten !!?)
Ha, en toen mijn verjaardag zelf. Hij startte heel vrolijk en blij met man, kinderen, én hondjes op bed( met, ahum, echt téveel cadeautjes, omdat ik er – voor de zekerheid moet ik hier met rode wangen bekennen, toch ook een paar voor mezelf had gekocht). En de parfumworkshop..?
De warme, spirituele toverfee Carien van Ool(http://www.6spl.nl/) kwam met haar karretje vol prachtig betoverende flesje, die ze vervolgens op de tafel uitstalde.
Je eerste zintuig, geur gebruiken, uitspreken wat iedere geur bij je oproept, oude herinneringen, associaties, die je soms helemaal niet eens kán benoemen, uitzoeken welke geuren je lekker vindt.. Dan, wat ik helemaal indrukwekkend vond, je lichamelijk bewust worden hoe je lichaam reageert op bepaalde geuren.. om uiteindelijk een parfumcompositie te maken die helemaal bij je past.( je nóg aantrekkelijker te laten voelen dan je al bent, ..) En dat samen met mijn dierbaarste vriendinnen… Ik had het niet beter kunnen hebben !
Ik kreeg een appelboom cadeau.. en onder andere deze reactie:“Heel veel dank voor een bijzondere middag!
Weet je, niet alleen de workshop zelf, maar ook het feit dat je gewoon DOET wat je leuk vindt inspireert ons.
En dan die warmte en verbondenheid met de mensen om jou heen, heerlijk!”
Ik weet het weer: Pluk de appel en al helemaal op je verjaardag !
